sorguya çek

ilginç olan hayatın bölümlerden oluştuğunu fark ettiğimde gerçekleşmedi, ilginç olan bu bölümlerin tekrarlandığını keşfettiğimde gerçekleşti. bu dönemi de ağlama-sızlama-destekler-gülmeler-danslarla geçirdim derken bir kaç bölüm sonra aynı şey yeniden olmaya başlıyor. hikayelerde olan bir iplik gibi değil yani, hikayenin bittiği noktadan sonrasını okusak o zaman aynılıkları fark ederiz. iplikten çok iki ucu birbirine düğümlenmiş bir iplik olarak tanımlayabilirim ben bu yaşantı kelimesini. fark etmeyenlere ne ala, 'bu da bitti oh, bak eskiden ne de üzülmüştüm buna', şeklinde dizilerce dizelerce yazılabilecek kalıp. birey olarak, içte yaşananların tekrarından bahsediyorum oysaki, yani bazen bu durumu yalnızca siz bilirsiniz. ben bölümlerin sonunda noktalar koyduğumu düşünüyordum, kapılarını kapatıp kilidi vurduğumu sanıyordum ve sadece deliklerden ışıkları süzülüyordu bana yol göstermek için. blok halinde önüme "güm" diye düşebileceklerini hiç düşünmemiştim. 'ya bu kapı açılır ya da bir süre böyle yüzyüze bakarız' dediğinde bloğun teki açmamaya kararlı olduğum için yüzyüze bakmayı kabul ettim ama ne zamana kadar acaba diye düşünmekten de kendimi alamıyorum. deneyimin sonucunu aktaracağım (ama) yer ve zaman belli değil henüz, o zaman görüşürüz diyeyim :)